عنوان انگلیسی مقاله: Eastern Theatre,Western Theatre
عنوان فارسی مقاله: تئاتر غربی ، تئاتر شرقی
دسته: هنر
فرمت فایل ترجمه شده: WORD (قابل ویرایش)
تعداد صفحات فایل ترجمه شده: 9
لینک دریافت رایگان نسخه انگلیسی مقاله: دانلود
ترجمه ی سلیس و روان مقاله آماده ی خرید می باشد.
_______________________________________
چکیده ترجمه:
نمایش شرقی، نمایشی روایتی است. برای بازیگر شرقی طبیعی است كه دارد دیگری را بازی می كند و یا از چیزی غیر خود خبر می دهد، بنابراین به راحتی و به كمك كنایه ها و مبالغه های بازیگری، اشاره به ورای خود را، با ایجاد فاصله بین خود و نقش، قابل لمس می سازد. درك و تحلیل همین جنبه ها در اروپای معاصر از یك طرف به تكوین فكر « فاصله گذاری» كمك كرد، و از طرف دیگر زیربنای «نمایش آیینی» شد. به هر حال، دذ هر دو تئاتر غربی و شرقی «آیینی بودن» و «فاصله داشتن» هیچ كدام هدف نیست، بلكه منطق ذاتی و طبیعی نمایش است. دیگر طبیعی است كه حس ها گرچه واقعی ست ولی بازی ها واقعی نباشد، و طبیعی است كه بازیگران خود را با نقش یكی نكنند، زیرا نمی گویند «ما آن شخصیت» هستیم، بلكه فقط از «او» خبر می دهند، یا « شخصیت نقش را برای ما » روایت می كنند. پس دیگر طبیعی است كه بازیگر ناظر بر نقش هم باشد و با تأكید بر زشتی عمل یا نیكی رفتار شخص بازی، قضاوت های موافق و مخالف تماشاگر را برانگیزد و طبیعی است كه بازیگر (كه همه ی مهارتش را در تجسم بخشیدن به اشیا و ابعاد غایب و ایجاد فضاهای گوناگون به كار می برد) در فاصله ها و وقفه های قرار گرفتن در آن شخصیت مثلا آب بخواهد تا نفسی تازه كند، یا گریم را ترمیم كند، یا در سراسر بازی نقشش را از روی نوشته بخواند، زیرا او نمی گوید كه واقعه در حال رخ دادن است، بلكه واقعه ای رخ داده را با منظور معین تعریف می كند.
«فاصله گذاری» در تعزیه و در كار برتولت برشت هر چند به نتایج مشابهی می رسد ولی مطلقا از یك جنس نیست. برشت می كوشد با فاصله گذاری تماشاگر را از حل و جذب شدن، یا مثلا تسخیر شدن توسط جادوی صحنه دور نگاه دارد تا قضاوتش بیدار بماند. در تعزیه، بازیگر و نقش اصلا و اساسا نمی توانند یكی بشوند، زیرا آنچه بازیگر انجام می دهد در واقع نوعی تذكار مذهبی و عبادتی است. او خود را كمترین ذره در مقابل امامان و دشمن در مقابل دشمنان ایشان می داند. 

جهت دانلود محصول اینجا کلیک نمایید